Όταν είσαι μαμά και μπαμπάς μαζί - Γιορτή της μητέρας

Όταν είσαι μαμά και μπαμπάς μαζί

Κάποιοι με χαρακτηρίζουν σούπερ ήρωα. Εγώ απλώς ξέρω πως κάθε μέρα κάνω ό,τι μπορώ...

Την Κυριακή είναι η γιορτή της Μητέρας. Ρώτησαν την κόρη μου στο σχολείο τί γιορτάζουμε ακριβώς και της ζήτησαν - όπως σε όλα τα παιδάκια - να κάνει μία ζωγραφιά με θέμα τη σχέση της με τη μαμά της.

Η κόρη μου, 7 ετών, ζωγράφισε εμένα, με ένα ωραίο χρωματιστό φόρεμα, που από τη μία μεριά ήταν παντελόνι. Πάνω στο κεφάλι μου είχε ζωγραφίσει ένα καπέλο και στην πλάτη μου φαινόταν κάτι να...ανεμίζει. Ήταν τάχα μου μία κάπα. Στη μία άκρη της ζωγραφιάς το σπίτι μας και στην άλλη το αυτοκίνητό μου... Μπλε στο χρώμα.
Κάτω κάτω έγραφε με πράσινη ξυλομπογιά "Η μαμά μου είναι κι ο μπαμπάς μου".

Όταν μου έφερε τη ζωγραφιά, δε σταμάτησαν τα δάκρυα να τρέχουν από τα μάτια μου. Ήταν δάκρυα συγκίνησης, γιατί στα μάτια της μοιάζω με ήρωα, αλλά και δάκρυα βαθιάς θλίψης και
στενοχώριας για αυτόν που έφυγε χωρίς καμιά εξήγηση και μας άφησε να μεγαλώνουμε μόνες μας. Ήμουν 20, όταν μας εγκατέλειψε, με το μωρό στην αγκαλιά, να κλαίει
και εκείνος να φωνάζει πως δε με αγαπάει πια, ούτε και αυτό το παιδί που δεν το ήθελε και απλώς...έτυχε μια "κακιά στιγμή".

Κάθε μέρα μεγαλώνει η απογοήτευση, που πλάγιασα κάποτε με αυτόν τον άνθρωπο. Όμως το μωρό αυτό μου έδωσε δύναμη. Με έκανε να σκεφτώ πως προτεραιότητά μου
δεν είναι σε καμία περίπτωση ένας "χαμένος" έρωτας, αλλά αυτό το πλάσμα που ήρθε τόσο γρήγορα να γνωρίσει τη σκληρή - αλλά ωραία κατά τ' άλλα - ζωή.

Ήξερα την ίδια στιγμή πως είναι στο χέρι μου να είναι ευτυχισμένη. Είναι πια στο δικό μου μόνο χέρι να είναι ισορροπημένη, να μορφωθεί, να γίνει ένας ολοκληρωμένος άνθρωπος.
Είναι υποχρέωσή μου να είμαι γι' αυτήν ένα καλό πρότυπο. Και όχι, μόνο η μάνα δεν αρκεί στο σπίτι. Χρειάζεται και ο πατέρας. Όμως, να που η ζωή καμιά φορά σε
αναγκάζει να είσαι και τα δύο. Για εκείνη όμως χαλάλι.

Θέλω να σας πω πως η ιστορία μου δεν είναι τόσο στενάχωρη όπως μπορεί να σας φάνηκε ως τώρα. Μπορεί να ξυπνάω από τα χαράματα, να τη φροντίζω ολομόναχη, να πρέπει να δουλέψω τις ώρες που είναι στο σχολείο για να μην της λείψει τίποτα, να φροντίζω να ζει σε ένα ζεστό και καθαρό περιβάλλον, να ξενυχτάω μόνη μου όταν είναι άρρωστη και να αναρωτιέμαι τι έχει όταν καμιά φορά της κόβεται η όρεξη... Όταν όμως μου χαμογελάει, λάμπει ο κόσμος όλος. Όταν μου λέει πόσο μ' αγαπάει και νιώθω πόσο με καταλαβαίνει και με επιβραβεύει που δεν έπεσα και στέκομαι όρθια, εδώ κι εκεί, δίπλα της πάντα, παίρνω δύναμη και απολαμβάνω τη ζωή μου μαζί της.

Μη φοβάστε λοιπόν να πάρετε τέτοιες καταστάσεις στα χέρια σας και μη συμβιβάζεστε με "αρρωστημένες" καταστάσεις, τελειωμένους γάμους και απουσίες που γίνονται εμμονές. Είστε τόσο
δυνατές όσο δε φαντάζεστε. Παλέψτε και θα δείτε πως κάθε μέρα θα είναι μια μικρή επιβράβευση. Για να μπορώ εγώ 7 χρόνια να καταφέρνω να είμαι και μαμά και μπαμπάς, μα απλά ένας γονιός,
τότε μπορούν και άλλες μάνες.

Χρόνια πολλά σε όλες μας. Σε όλες όσες ζήσαμε το θαύμα της ζωής... Χρόνια πολλά και ευτυχισμένα, ακόμα και αν κάποιοι διαφωνούν...

Τα σέβη μου κυρίες μου,

Διονυσία Σ.

 

 

(πηγή φωτογραφίας: momjunction.com)

Στείλε τη δική σου ιστορία

Όλοι έχουμε μία ιστορία να πούμε. Το xorisa.gr περιμένει τη δική σου.

Χώρισα 2017. All rights Reserved.