Η πρώτη μου αγάπη

Η πρώτη μου αγάπη

Τον γνώρισα τον Αύγουστο του 2003 και ήμουν 14 ετών ενώ εκείνος 16.
Όλη η ομορφιά της αθωότητας μέσα στα δυο γαλάζια μάτια μου, όπως έλεγε.


Μαθητές και οι δυο, αλλά ζούσαμε σε διαφορετικές πόλεις . Η ατάκα που τα αγόρια τότε έλεγαν σε μια κοπέλα ήταν : << Θες να τα φτιάξουμε ;>> Και πραγματικά αυτό άκουσα και εγώ τότε .

Έτσι άρχισε αυτός ο πλατωνικός έρωτας , οπού μήνα με τον μήνα, αντί να φθίνει φούντωνε, αλλά παραδόξως δεν υπήρχε κάτι πονηρό ή πρόστυχο. Αθώα φίλια μονό και όνειρα να μπορέσουμε να περάσουμε στην ιδία πόλη ώστε να είμαστε μαζί και όχι από απόσταση .

Η περίοδος αθωότητας έληξε γύρω στα 19 μου , οπού πια εκείνος είχε περάσει επαρχία και εγώ έμεινα Αθήνα να σπουδάσω . Στα 5 χρονιά που μεσολάβησαν γεννήθηκε μια αγάπη ερωτική όπως νόμιζα εγώ τουλάχιστον τότε . Εμπιστοσύνη σε βαθμό παρωπίδας , οπού δεν ακούς δεν βλέπεις , αυτό βεβαία γιατί τα όνειρα και η ανάγκη σου να τον έχεις επηρέαζε την κρίση του μυαλού . Κάπου εκεί λοιπόν ολοκληρώθηκε και η σχέση μας αλλά από τότε άρχισαν περίεργα πράγματα να συμβαίνουν ...

Έχεις νιώσει ποτέ σαν κάτι πολύτιμο που το τοποθετούν σε θυρίδα μη τυχόν και κάποιος το βλάψει ; Κάπως έτσι ένιωθα και εγώ , αλλά όχι γιατί ήταν υπερπροστατευτικός αλλά γιατί ήθελε να με πείσει πως η αθωότητα μου ήταν σε τέτοιο βαθμό που ο κόσμος θα μπορούσε να με βλάψει και εκείνος έπρεπε να είναι εκεί να με προστατεύσει. Στο διάστημα που ολοκληρώθηκαν οι σπουδές μου , το δώρο ήταν ένα μονόπετρο ζητώντας μου επισημοποίηση της σχέσης . Χαρά απύθμενη εγώ …. Βλέπεις δεν ήξερα και δεν φανταζόμουν την συνεχεία .
Ποια κοπέλα δεν χαίρεται και δεν ξεκίνα να φτιάξει την φωλιά του ζευγαριού; Το ίδιο έκανα και εγώ .. Έχρισα μονή μου ένα σπίτι το έστησα όλο και άπλα του είπα εδώ είμαστε και χάρηκε πολύ . Κάτι όμως άλλαζε , όμως εγώ, ούσα απασχολημένη με τις ετοιμασίες δεν έδινα και πολλή σημασία .

Μέχρι που άρχιζα να παρατηρώ αλλά ζευγάρια .. Δεν υπήρχε σε μας ισότητα .

Με είχε ως κούκλα και ως ενήλικη . Κάτι αρκετά περίεργο για μένα διότι κατά γενική ομολογία , ο δυνατός χαρακτήρας , ο υπεύθυνος και σκληρός ήμουν εγώ και όχι εκείνος . Μετά άρχισε κάθε φορά που κάναμε ερώτα να δακρύζει να λέει αγαπώ πολύ συγχώρα με . Οκ !!! Τι γίνεται εδώ πέρα;;;
Όταν ρωτούσα τι συμβαίνει απάντηση δεν έπαιρνα παρά κάτι άσχετα , τύπου ‘’ Είσαι ότι πολυτιμότερο έχω ‘’
Εκεί γελούσα … Τον είχα πιάσει να συνομιλεί με κάποια άλλη .. Η αντίδραση;;
Με έβρισε χυδαία προσπαθώντας να με βγάλει τρελή .. όταν του ζήτησα να χωρίσουμε ..με χτύπησε . Ήταν η πρώτη και τελευταία φορά όμως .. Γιατί τελικά όντως ήμουν πολύτιμη και το κατάλαβα την ημέρα που γύρισα σπίτι μου, χωρίς να τον ενημερώσω, και εκεί τον είδα με μια άλλη γυναίκα .
Χαμογέλασα και τους είπα με ηρεμία να φύγουν διότι μόλις ήρθα και είμαι κουρασμένη . Σάστισε την πήρε και έφυγαν . Ξανά γύρισε και έμεινε όλο το βραδύ στην εξώπορτα να κλαίει ενώ εγώ ήμουν μέσα έβλεπα κινούμενα σχεδία και μαγείρευα . Την επομένη μέρα μάζεψα όλα του τα ρούχα και του τα έστειλα , καθάρισα όλο το σπίτι πέταξα όσα ήταν να πετάξω και έκατσα να κάνω ένα τσιγάρο . Όταν σηκώθηκα ξαφνικά γονάτισα έβγαλα μια κραυγή και εκεί άδειασα . Απεγνωσμένες προσπάθειες να με δει με διάφορα μέσα ώσπου τελικά με είδε . Γονάτισε, ορκίστηκε στην ζωή του αδελφού του ότι ήταν το μεγαλύτερο λάθος της ζωής του και πως με θέλει πίσω να κάνουμε οικογένεια .
Χαμογέλασα ξανά δεν μίλησα και άπλα έφυγα . Την κοπέλα αυτή την παντρεύτηκε με τις ευλογίες της μητέρας του η όποια του έκανε πλάτες όσο καιρό ήταν μαζί μου . Εν ολίγοις στα 23 χώρισα εκείνος ήταν 25 και στα 28 του την παντρεύτηκε . Επειδή ο κόσμος είναι μικρός όμως έπεσε στο δρόμο μου η πληροφορία πως η σύζυγος του , απάτα και πως άπλα ήταν ένα γινάτι της αυτός ο γάμος . Λυπήθηκα πολύ για εκείνον γιατί τελικά μονοί μας καταστρέφουμε την ζωή μας . Είμαι 29 και τώρα ξανά έκανα σχέση από τα 23 μου . Είχα πάθει μια αποστροφή και είχα γίνει εργασιομανής . Αλλά έπραξα σωστά γιατί δεν έχω καταλυπώ , τώρα ήμουν πια καθαρή ώστε να δημιουργήσω κάτι νέο .

Μοιράστηκα την ιστορία μου για να σας δείξω πως , το να σέβεσαι και να αγαπάς είναι ατομικό δικαίωμα του καθενός και δεν μπορείς να το επιβάλεις σε κανέναν . Μπορεί να μην αγαπήθηκα αλλά αγάπησα και έμαθα να συγχωρώ . Κερδισμένη βγήκα γιατί δεν στερήθηκα τα δώρα της ζωής . Ήθος , αξιοπρέπεια , σεβασμός . Η ζωή δεν τελειώνει με έναν χωρισμό .. Είναι η αφορμή για να αρχίσει !

Αυτά έζησαν η Εύα και ο Μιχάλης.

 

(πηγή φωτογραφίας: psiloveyou.xyz)

Στείλε τη δική σου ιστορία

Όλοι έχουμε μία ιστορία να πούμε. Το xorisa.gr περιμένει τη δική σου.

Χώρισα 2017. All rights Reserved.