Συγκρούσεις μέσα στη σχέση: 6 συμπεριφορές που βοηθούν στην επίλυση

Συγκρούσεις μέσα στη σχέση: 6 συμπεριφορές που βοηθούν στην επίλυση

Οι διαφωνίες και οι ήπιες διαμάχες αποτελούν ένα αναπόφευκτο μέρος των συντροφικών σχέσεων. Όταν δυο άνθρωποι πλησιάζουν ο ένας τον άλλον, όταν διαπραγματεύονται την εικόνα που χτίζει ο ένας για τον άλλον μέσα του, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα υπάρξουν πυροδότες και από τις δύο πλευρές.

Στην φάση που σταθεροποιείται η σχέση μέσα στον χρόνο, χρειάζεται και η σταθεροποίηση των μοτίβων εκείνων που θα συμβάλλουν στην επίλυση των διαφωνιών.

Σε αυτό το άρθρο εστιάζω στις συντροφικές σχέσεις, σε εκείνες που διατηρούνται σε βάθος χρόνου και αποσκοπούν στην εγγύτητα, την αμοιβαιότητα και το μοίρασμα. Δηλαδή, εκεί που συμβαίνει αυτό που λέμε «αγάπη». Ας δούμε μαζί ποιες συμπεριφορές, στάσεις και σκέψεις μπορούν να συμβάλλουν στην πρόληψη και επίλυση των συγκρούσεων.

 

Ακούω τον σύντροφό μου ουσιαστικά, με προσοχή, χωρίς αντιδράσεις.

Η ουσιαστική ακρόαση είναι καθοριστικός παράγων. Με τη λέξη ακούω, εννοώ ότι εγώ, ως ενήλικας, αποφασίζω συνειδητά να ενδιαφερθώ για το πώς νιώθει ο άλλος, να μάθω τι σκέφτεται και προσπαθώ να κατανοήσω τι εννοεί, ανεξάρτητα από το αν συμφωνώ ή όχι. Τα συναισθήματα κάθε ανθρώπου είναι η αλήθεια του, δεν τα κρίνω. Απαντώ και εξηγώ πώς νιώθω κι εγώ για το ίδιο πρόβλημα χωρίς να αντιδρώ σε κάθε λέξη του άλλου.

 

Εκφράζομαι για όσα με προβληματίζουν

Χωρίς έκφραση δεν υπάρχει αμοιβαία σχέση. Πολύ συχνά, οι σύντροφοι εγκλωβίζονται σε έναν ατέρμονο εσωτερικό μονόλογο αποφεύγοντας να θίξουν ζητήματα που τους προβληματίζουν. Από το πιο απλό μέχρι το πιο πολύπλοκο πρόβλημα, η λύση ξεκινά από την στιγμή που οι σύντροφοι θα εκφραστούν. Διαφορετικά, ο καθένας σωρεύει αρνητικότητα, θυμό και η έκρηξη είναι θέμα χρόνου.

 Επιπλέον, όταν βρίσκομαι διαρκώς σε έναν εσωτερικό μονόλογο, δεν συνδιαλέγομαι με τον άλλον ως αυτόνομο πρόσωπο αλλά με τους δικούς μου φόβους. Έτσι, αρχικά καλλιεργείται μια σύγκρουση μέσα μου, που εξωτερικεύεται στην επικοινωνία μου με τον άλλο.

 Εκφράζομαι λοιπόν, δηλώνω όσα με ενοχλούν αλλά ταυτόχρονα μοιράζομαι και σε όσα μου αρέσουν στον σύντροφό μου και την σχέση μας.


(Πηγή φωτογραφίας: Shutterstock)

Επιδεικνύω αυθεντικότητα και υπευθυνότητα.

Στις διενέξεις και τις συγκρούσεις ακούμε συχνά φράσεις όπως «με νευριάζεις» «εσύ φταις που νιώθω έτσι», «σταμάτα να με απαξιώνεις». Πίσω από τέτοιες φράσεις λανθάνει μια παθητική στάση απέναντι στα πράγματα. Ο κάθε σύντροφος όμως οφείλει να ανακτήσει την κατοχή των συναισθημάτων και των συμπεριφορών του ώστε να προσφέρει εξίσου στην εξομάλυνση της επικοινωνίας. Να σκεφτούμε δηλαδή ότι εγώ νιώθω θυμό διότι θυμώνω διότι λαμβάνω την συμπεριφορά σου ως απορριπτική, ως απαξιωτική και ούτω καθεξής. Η επιθετική συμπεριφορά είναι επιλογή του καθενός μας όχι ευθύνη του άλλου που μας «προκαλεί». Υπάρχουν πολλοί τρόποι να απαντήσουμε σε ένα γεγονός ή μια κουβέντα, ας επιλέξουμε συνειδητά έναν τρόπο που βοηθά.

Στρέφω λοιπόν το βλέμμα λοιπόν στον εαυτό μου, επιλέγω πώς θέλω να σταθώ απέναντι σε αυτό που συμβαίνει, στην σχέση και απέναντι στον σύντροφό μου.

 

Αποφεύγω τις γενικεύσεις

Οι γενικεύσεις αποτελούν συνήθως κορώνες κριτικής και επιθετικότητας που συντηρούν το πρόβλημα. Η γενίκευση μπορεί να αφορά την προσωπικότητα του άλλου «τέτοιος/α είσαι», «πότε έμαθες να φέρεσαι», «τι καλό έχεις προσφέρει στη σχέση μας» ή τα θέματα που καλούμαστε να επιλύσουμε όπως «δεν με νοιάζει να λύσουμε το συγκεκριμένο, εγώ γενικά μιλάω».

Η επίλυση των συγκρούσεων απαιτεί αυτοσυγκράτηση και εστίαση σε συγκεκριμένα προβλήματα. Αποφεύγω επομένως χαρακτηρισμούς, τις γενικές διατυπώσεις, ξεκινώ και εστιάζω τη συζήτηση για κάθε πρόβλημα ξεχωριστά.

 

Επίλυση των συγκρούσεων δεν σημαίνει ότι παραμένουμε σε σχέση.

Υπάρχει μια παρερμηνεία σχετικά με την επίλυση των συγκρούσεων, την βελτίωση της επικοινωνίας αλλά και την ίδια την θεραπεία ζεύγους. Σκοπός μας είναι η επίλυση των δύσκολων ζητημάτων με αυθεντικότητα. Θέλουμε να διαχειριστούμε την αλήθεια και όχι να τα διατηρήσουμε μια σχέση ακόμη κι αν οι συνθήκες γίνονται κακοποιητικές για τους δύο συντρόφους.

Ξεκινώ επομένως, μια συζήτηση με σκοπό να προσεγγίσω την αλήθεια. Κι αν η αλήθεια μας ενώσει έχει καλώς, αν μας δείξει τον δρόμο του τέλους, πάλι έχει καλώς. Ο πόνος ενός αποχωρισμού είναι φυσιολογικός, αποτελεί φυσική αντίδραση αλλά δεν μπορεί να είναι λόγος για να διατηρήσω μια σχέση.

 

Φροντίζω να έχω ενέργεια και διάθεση για την σχέση μου.

Η διατήρηση μιας ισότιμης, αμοιβαίας ερωτικής σχέσης μεταξύ ενηλίκων δεν είναι μια εύκολη υπόθεση. Σίγουρα πάντως, δεν είναι η σχέση που είχαμε με τους γονείς μας όπου εκεί ήμασταν στον ρόλο του παιδιού.. Εδώ, στην συντροφικότητα, έχουμε εμείς την ευθύνη να διατηρήσουμε την σχέση και να την φροντίσουμε όπως φροντίζουμε και τον εαυτό μας.

 Η σχέση μου, λοιπόν, δεν μπορεί να είναι πάντοτε ένα «λιμάνι» που με καλοδέχεται και οφείλει να με φροντίσει, να με ηρεμήσει, να με ξεκουράσει, να μου δώσει ενέργεια. Αντίθετα, είμαι εγώ που οφείλω, εξίσου με τον άλλον, να προσφέρω στο χτίσιμο, τη διατήρηση αλλά και την εξέλιξη της σχέσης. Υπολογίζουμε τους χρόνους και το πρόγραμμά μας, ώστε να είμαστε ενεργοί και διαθέσιμοι στην σχέση μας, υπολογίζοντας.

 

Η αληθινή αγάπη πάντοτε δείχνει τον δρόμο.

 

Πετράς Χαράλαμπος
Ψυχολόγος - Ψυχοθεραπευτής

 

(πηγή φωτογραφίας: bornrealist.com)

Χώρισα 2017. All rights Reserved.